rss search

Op het podium van de kerk

line

Wat gebeurt er als we een aantal leden van een kerk de opdracht krijgen om, zondag op zondag, het podium te bestijgen, daar de opdracht krijgen om liederen te zingen en te spelen voor God, met heel veel liefde, heel veel passie, heel veel emotie en heel veel toewijding?
En wat als we deze zelfde groep mensen bestoken met kritiek over het volume en muziekstijl, over hoe ze het doen en over welke liederen ze hebben uitgekozen? En wat als we van deze mensen vragen er zo vaak mogelijk te zijn, zich uitstekend voor te bereiden, elke week te repeteren? En wat als we van hen verwachten dat ze geestelijke reuzen zijn, altijd opgewekt, altijd vol van God, altijd echt, authentiek, positief, inspirerend op het podium en vriendelijk naast het podium?

Dan branden ze op.

Niemand woont permanent op een geestelijke hoogvlakte. Iedereen gaat wel eens door het diepe dal van duisternis. Soms zijn het omstandigheden, zoals ziekte of voortdurende armoede of conflicten thuis of op het werk. Maar het duister kan ook van binnen komen. Door depressie, zorgen, angst, vermoeidheid of langdurige geestelijke strijd. Hebben de mensen van het podium hier nooit last van? Natuurlijk wel. Sterker nog: muzikale en creatieve mensen hebben hier meer last van dan ieder ander. Creatieve mensen zijn over het algemeen veel emotioneler en gevoeliger dan anderen. Een dip gaat dieper, verdriet is rauwer dan bij ieder ander.

Opnieuw de vraag: wat gebeurt als we onze creatieve muzikanten (instrumentalisten en vocalisten) elke week vrolijke liederen laten zingen? Wat als ze elke week positief en bemoedigend behoren te spreken over God en het leven? Dan ontstaat er een dunne barrière tussen wat werkelijk gevoeld, beleefd en gedacht wordt, en wat gezongen en uitgebeeld wordt. Alsof er een stukje cellofaan wordt gelegd over alle gezichten zodat je net niet kunt zien wat er werkelijk gedacht en beleefd wordt. Het is echt wat er gebeurt op het podium, maar er is geen scherpte-diepte. Het lijkt alsof men het wel meent, maar dat tegelijkertijd het nodige speelt waar men niet over wil of kan praten.

Het podium is een zegen en een vloek tegelijkertijd. Enerzijds is het een prachtplek voor iedereen die brandt van passie voor God en dat over wil brengen op een grote groep mensen. Anderszijds is het minder fijn om op het podium te staan als de passie bekoeld is en je je pijn en zorgen wilt delen met een intieme, kleine groep mensen. Dan heb je liever een kleine kring. Maar de instrumentalisten en vocalisten staan er altijd weer op dat podium, zondag op zondag. Lastig om dan altijd maar weer te stralen.

Stel dat je een podium-functie bekleedt, en je voelt je verdrietig, of – en dat komt vaker voor – je voelt je heel gewoon, je voelt niets bijzonders. Wat moet je dan doen op het podium? Dit is mijn advies.

Besef dat het fundament onder je leven niet je gevoel is. Het is je geloof. De Bijbel noemt veel voorbeelden, maar de geschiedenis van Elia op de Karmel is een heel duidelijk voorbeeld. De priesters van Baäl voerden een show op met enorm veel geschreeuw, bloed en emotie maar er gebeurde niets. Elia had alleen geloof. Hij handelde in overeenstemming met dat geloof. En er was kracht. Onmiddellijk na dit vertoon was Elia enorm gedeprimeerd, overigens. Ons gevoel ligt vaak helemaal niet in de lijn van ons geloof.

Handel naar je geloof op het podium. Zing, hef je handen op, buig en kniel voor de koning. Niet omdat je het zo sterk voelt, maar omdat Hij dat verdient. Doe dat niet op grond van jouw emotie, maar op grond van je geloof. Dat maakt je niet onecht; het maakt je juist meer echt. Als je dat doet zien mensen dat je consequent bent in het lofprijzen en aanbidden. Niet de ene zondag in de zevende hemel en de andere zondag in de put.

Richt je wezen zo goed en zo kwaad als dat lukt op God. Probeer dat altijd te doen, maar met name voordat je het podium opgaat. Vergeet even je verdriet en zorgen als dat lukt. Drink de teksten in en herinner jezelf er aan dat het echt waar is. Daar wordt je vrolijk van. Kijk rond in de zaal, met name naar mensen die dicht bij God komen tijdens de zangdienst. Ze inspireren je. En tenslotte: praat er met elkaar over. Help elkaar om de taak op het podium te vervullen.



Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *