rss search

Sprekers, luister…

line

Wel eens een gesprek gehad met iemand die heel enthousiast aan het vertellen is, maar jou niet zo kan boeien? Vast wel en dat is niet zo erg. Even geïnteresseerd knikken, vriendelijk antwoorden en dan gauw van onderwerp of gesprekspartner wisselen. Wel is het erg, als je verplicht bent vijftien of zelfs veertig minuten te moeten luisteren naar deze persoon. En het is verschrikkelijk als vijftig of zelfs duizend mensen tegelijkertijd moeten gaan luisteren naar iets wat maar niet kan boeien.

Sommige predikers in de kerk krijgen het voor elkaar om honderden mensen soms meer dan een half uur te vervelen. En dan ook nog met Gods Woord! Hoe doen ze dat? Hier een aantal adviezen die je als spreker niet moet gaan opvolgen.

  1. Maak je punt door jezelf voortdurend te herhalen. Zeg het nog een keer maar dan op een andere manier. Gebruik net even andere woorden. Je moet het ook nog anders omschrijven. Breng op verschillende wijze dezelfde boodschap, opnieuw herformuleren. Melk het zo lang mogelijk, zo uitgebreid mogelijk, zo vaak mogelijk, zo frequent mogelijk, zo breedsprakig mogelijk uit.
  2. Maak weinig gebruik van werkwoorden en vooral veel gebruik van bijvoeglijke naamwoorden. Zo houd je een saaie, oninteressante, slaapverwekkende, ondoorkombare, onbegrijpelijke, langdurige preek.
  3. LEG NADRUK OP IEDERE ZIN. ROEP HET UIT DOOR DE ZAAL. NEGEER HET FEIT DAT JE EEN MICROFOON HEBT GEKREGEN (DIE ZULLEN ZE INMIDDELS TOCH AL HEEL ZACHT HEBBEN GEZET). DOE ALSOF JE EEN PROFEET BENT DIE OP EEN BERG STAAT TE SCHREEUWEN.
  4. Maak veel uitstapjes. Daarmee bedoel ik: Grijp regelmatig de gelegenheid om van je onderwerp af te dwalen. Op een gegeven moment zijn mensen de weg kwijt in de preek en weten ze niet meer wat een uitstapje is en waar de preek over moest gaan. Blijkbaar is het onderwerp van de preek niet interessant genoeg, dat je die uitstapjes denkt nodig te hebben om mensen bij de les te houden? Misschien is de boodschap te simplistisch? Sprekers onderschatten regelmatig hun gehoor.
  5. Vertel veel clichés. 80% van de mensen in de zaal zitten daar (bijna) elke week en zullen moeten worstelen om hun aandacht te houden bij een preek die ze bijna kunnen voorspellen.
  6. Spreek zonder emotie. Combineert heel mooi met punt 3. Spreek zonder emotie op luide toon.
  7. Geef informatie die helemaal niet relevant is voor de mensen. Volgende week misschien een vers uit het telefoonboek?
  8. Geef indirecte boodschappen af. Spreek bijvoorbeeld een zin uit als: “Wij mogen elkaar dienen.” Daarmee zeg je niet alleen dat we elkaar behoren te dienen, maar ook dat we dat vanzelfsprekend leuk behoren te vinden. Een ander voorbeeld is: “In onze stille tijd vergeten we soms God te danken.” Daarmee wijzen we onze toehoorders niet alleen op het gebrek aan dankbaarheid, maar wordt ook aan de toehoorder duidelijk dat iedereen vanzelfsprekend trouw stille tijd houdt. (Tenminste, als de toehoorder weet wat stille tijd is.)
  9. Spreek uitsluitend uit overbekende bijbelgedeelten. De Bijbel is een dik boek met genoeg informatie om een leven lang te bestuderen, maar beperk je tot de evangeliën, Genesis, de makkelijkste brieven van Paulus en Jesaja 53 en dan is het dienstbezoek wel tevreden. Waarom zou je ploeteren op de tekstgedeelten die je minder goed kent, als je mensen zo fijn in slaap kunt sussen met een bijbeltekst die ze al bijna op kunnen zeggen?

Een beetje sarcastisch geschreven misschien, maar de boodschap is duidelijk. En ach, ik spreek zelf ook, dus ik neem mezelf ook een beetje op de hak.

Beste sprekers, luister: laten we iedere seconde van de preek inslaan als een bom? Dat moet lukken; de Bijbel heeft atoomkracht.


3 reacties

line
  1. Elise Slump

    Geweldig wat een leuk stuk!!!!!
    beetje sarcasme moet kunnen toch.
    Vooral die laatste zin 🙂

    line
  2. Beste Simon,
    Je hebt gelijk… het is echt verschrikkelijk als een preek niet landt bij de mensen. Dat soms een hele zaal vol levende zielen naar huis gaat, zonder dat ze echt weten waar het over ging! Zonder geraakt te zijn.

    Ik was laatst bij tieners, een minigroepje… Schade is dus beperkt gebleven. Twee dagen later sprak ik een van hen: ‘Tjonge, wat vond ik het mooi dat u bij ons was…’ Ik dacht, wat leuk om te horen. ‘Waar ging het ook al weer over…’ Ik: ‘…over keuzen maken vandaag, met effect op je latere leven.’ ‘Oh, ja… nu weet ik het weer… alleen ik snapte het niet. Kunt u het misschien nog een keer uitleggen? Ik had er nog een vraag over willen stellen, maar toen gingen we koffie drinken…’
    Spreken is lastig hoor… Maar we moeten desondanks onze uiterste best doen om zo dicht mogelijk bij die atoomkracht van Gods Woord uit te komen. Dat zijn sprekers verplicht te doen, anders is het beter een andere uitlaatklep te zoeken! Schrijven, muziek en schilderen kan ook expressief zijn! Dus Simon: prima om sprekers te vragen wat zelfcensuur toe te passen!
    Gerry

    line
  3. rosalie

    Dit kan ik alleen maar beamen!!

    line

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *